Vrijheid van meningsuiting

WAUW! Is alles wat ik kan denken, zegt hij dit nu echt? Ik slik even en check of ik het goed gezien heb. Ja, het staat er echt. Wat een haatvolle opmerking. Nu ben ik niet snel gechoqueerd, en ik ben echt niet flauw ofzo maar deze blijft me bij.

Wij hebben vrijheid van meningsuiting, ja dat klopt. Ik waardeer het ontzettend dat ik in dit land geboren ben, een vrouw ben die ook rechten heeft. Ik heb meer dan eens aan onze dochters verteld dat we geluk hebben dat we hier geboren zijn, en niet in een land waar je als vrouw een minderwaardig schepsel bent, waar je schaamlippen afgesneden worden, of waar er voor je bepaald wordt met wie en wanneer je trouwt. Dat we niet in een oorlog gebied wonen, of in een land waar enkel honger is.

Wij alle inwoners van Nederland hebben vrijheid van meningsuiting, ik heb de definitie hiervan eens opgezocht, op internet staat: Recht van burgers om hun eigen mening naar buiten te brengen, zonder dat deze vooraf door de overheid kan worden gereguleerd. Op dit recht bestaan enkele uitzonderingen, die er vooral op toezien dat anderen niet onrechtmatig mogen worden geschaad door het verkondingen van deze mening.

Bij het lezen hiervan vroeg ik me echt af of de persoon in kwestie ook het tweede gedeelte van deze definitie zou kennen. Maar voordat ik de definitie had opgezocht merk ik dat deze zin iets met me deed. Ik vraag me  vooral af waarom mensen, want dit is een voorbeeld maar heel social media staat echt vol met meningen natuurlijk, het zo nodig vinden om een mening te hebben, laat staan te delen.

Ik ben me er ten volste van bewust dat wij mensen allemaal een brein hebben, en dat dit brein nou eenmaal geprogrammeerd is om mening en oordeel te hebben over alles wat we tegenkomen of meemaken. Ik besef me ook dat ik, door het proces wat ik doorlopen heb steeds meer los ben gekomen van mijn brein. Nog steeds is een  van de waardevolste lessen die ik heb mogen leren dat ik gedachten HEB en niet mijn gedachten BEN. Wij mensen hebben nou eenmaal een hoofd met gedachtes, dat is een gegeven. Maar niet iedereen weet nou eenmaal dat dit niet je ZIJN is, het is een stukje van je lichaam, net zoals je een vervelende zenuwtrek in je oog kunt hebben, heb je ook gedachten.

Zoals de wijze Marcus Aurelius (al in 121-180 na Chr.) zei, alles wat we te horen krijgen is een mening, geen feit. En alles wat we zien is een perspectief, niet de waarheid. Toen ik deze zin hoorde voelde ik dat dit voor mij zo ontzettend de waarheid is. Ken je dat? Dat je ergens iets van vind maar als je het vanuit een andere hoek bekijkt dat je er dan misschien toch anders over denkt. Mijn man wordt wel eens (oké eerlijk gezegd, meer dan eens ;-P) gek van  mij, omdat hij dan iets aan mij vraagt, en van mij het antwoord krijgt “Ja en Nee, het is maar net hoe je het bekijkt!”  En zo is het… het is maar net vanaf welk perspectief je iets bekijkt.

Brené Brown (een onderzoeker waarover ik al eerder een blog geschreven heb, omdat ik zo razend enthousiast ben over haar boek De kracht van kwetsbaarheid.) zegt hierover ook nog dat hoe meer wij niet zijn overtuigd van  ons eigen gelijk of juistheid van ons eigen handelen. Hoe meer we ingaan op hoe anderen het doen. Als jij volkomen oké  bent met hoe jij bijvoorbeeld met het eet en snoep patroon van jouw kinderen omgaat, heb jij niet de neiging om iets te vinden/zeggen van het feit dat de buurvrouw haar zoon in de ochtend met snoep over straat loopt.

Als je het mij vraagt,  vervelen wij allemaal, naar beste kunnen ons leven bij elkaar. Je krijgt geen handleiding van het leven. En het is nou eenmaal niet een kwestie van goed of fout, schuld of toedoen. Er is niet maar 1 waarheid, en 1 juiste weg, het is allemaal multi-interpretabel, en het verschild van mens tot mens.

Des te belangrijker dat je dus naar je eigen waarheid gaat leven. Dat je gaat voelen wat bij je past, en dat je jouw fijnste leven gaat creëren voor jezelf. En als de buren dat anders doen, is dit toch geen enkel probleem?! Zij doen het vanuit hun eigen perspectief, en (hopelijk) voor wat voor hun goed of juist voelt.

Vanaf het moment dat ik mijn eigen normen en waarden ben gaan leven, is er rust en ruimte in mijn leven. En dat gun ik iedereen! Ik voel geen noodzaak om anderen het op mijn manier te laten doen.

Ik zou graag willen dat iedereen het op zijn eigen manier deed. Zonder mening en oordeel naar anderen toe.

En jij? Leef jij volgens je eigen normen en waarden?

Voel jij de noodzaak om te oordelen over hoe anderen het doen?

Maakt het je gelukkig en blij wat je doet?

Als deze blog je aan het denken heeft gezet, of je een nieuw inzicht heeft gegeven  zou je dat dan  met me willen delen?

Wil je geen blog missen stuur me dan in Pb je email adres, dan stuur ik m’n wekelijkse blog naar je toe

Recente Posts
Volg mij op Facebook
Facebook Pagelike Widget