Verklaar je nader…

Sorry, Pardon, mag ik u iets vragen, kunt u mij even helpen? Ook hier merk ik dat er zeker dingen veranderd zijn met voorheen maar gelukkig ook heel veel niet. Ik ben er aan gewent dat mensen me aanspreken, vragen of ik weet waar iets ligt, of zoiets. Soms worden ze boos als ik zeg dat ik werkelijk geen idee heb, ze denken namelijk altijd dat ik er werk… zelfs al stond ik in mijn sport kleren of met jas aan… ik denk dat ik gewoon een heel dienstbaar hoofd heb ofzo ;-P Wat er veranderd is, is dat ik nu niet aangeraakt word, meestal is dit het moment waarop ik een hand op mijn schouder voel.

Ik kijk om en kijk een oudere dame in de ogen. Ik trek een glimlach en zeg ‘wat kan ik voor u doen?’ Zou u voor mij hieronder uit het schap zo’n pak willen pakken, vraagt ze vriendelijk. Ja natuurlijk zeg ik, ik ga door mijn knieën en pak dat wat de mevrouw lijkt te willen hebben. Voordat ik omhoog kom gaat ze verder, “ja ziet u, ik heb een slechte heup en ik kan niet meer zover zakken”. Ik sta weer rechtop en kijk haar vriendelijk aan, geen enkel probleem zeg ik, we mogen elkaar toch helpen. Heel vriendelijk dankuwel, zegt de dame uiterst vriendelijk. Ik geef haar nog een glimlach en vervolg met mijn eigen boodschappen doen.

Wat is dat toch denk ik bij mezelf, waar komt die drang om onszelf te verklaren toch vandaan? Is dat cultuur? Gewoonte? Opvoeding? Nou ja, ik kan nog 10 dingen bedenken maar feit is dat ik het gewoon niet weet. Maar ik merk dat dit het onderwerp word wat me bezig houd tijdens het boodschappen doen.

Nu is dit uiteraard een klein voornbeeld, van een aardige dame die ik naar alle waarschijnlijkheid nooit meer zie. Maar misschien is dat het juist ook wel. Ik ben voor haar onbelangrijk, ik kom hooguit nog één keer ter sprake als ze aan een naaste verteld over dat ze ergens niet bij kon in de winkel. En als je je tegen een volstrekt vreemde al zo de neiging hebt om je te verklaren, hoe werkt dat dan bij de mensen die je waardevol en of dierbaar zijn?

Ik vind dit zo leuk, omdat… Oh ik wil dit echt niet, omdat…. Ja, ik durf het niet zo goed te maar liever niet, omdat…

Het voelt voor velen van ons vaak alsof we moeten uitleggen waarom we iets wel of juist niet willen, kunnen of doen. Maar is dat echt nodig? Als je het mij vraagt dus helemaal niet! Los van het feit dat gevoel zich soms erg moeilijk in woorden laat vangen. Is het, als je het mij vraagt, ook zo, dat wij, als we eenmaal volwassen en zelfstandig zijn helemaal, zonder uitleg of verklaring mogen doen wat ons goed dunkt. Oké, je mag rekening houden met de mensen om je heen, en de mensen die je liefhebt maar uiteindelijk is toch alles jouw keuze…

Wij mogen zelf onze keuzes maken, sterker nog, als ik iets uit wil dragen is het dát! Maak je eigen keuzes en neem volledige verantwoordelijkheid voor de keuzes die je maakt.

Het jezelf willen uitleggen of verklaren maakt het soms lastiger om je eigen keuzes te maken. Niet omdat je dan anders over dingen gaat denken en of voelen maar juist door als je iets moet gaan uitleggen (woorden geven) aan iets wat voor jou heel logisch voelt, het niet altijd betekent dat de uitleg die je hieraan geeft ook als logisch klinkt, voor jezelf al niet, laat staan voor een ander.

Toen wij (13 jaar geleden al weer, [poehee]) een huis wilde gaan kopen zei ik tegen Sjors, ik wil graag een huis met je kopen maar al vinden we het mooiste huis wat we ooit gezien hebben voor maar €5.- en het voelt voor mij niet goed, dan moet je me beloven dat we het niet doen. zonder dat ik moet uitleggen hoe of wat. “Als het niet goed voelt, wil ik het niet doen” Sjors is daar heel makkelijk in, en toen hij zei, natuurlijk is dat goed, wist ik dat het ook echt zo makkelijk zou zijn.

En zo zou het met alles mogen zijn. Waarom zou je je moeten verklaren? Hoezo is er recht op uitleg? Jij mag doen wat voor jou goed voelt. Jij mag (hulp) vragen als jij daar behoefte aan hebt. Jij mag zonder uitleg doen wat je goed dunkt.

Nu is het echt niet zo dat ik alles maar doe zonder hiervoor een verklaring te geven. Maar soms is het wel echt zo dat ik mijn schouders ophaal, en zeg, tja.. zo wil ik dat graag. En is dat de enige en gehele verklaring waar ze het mee mogen doen.

En jij, hoe werkt dit voor jou?

Verklaar jij je altijd? Of volg jij zonder concessies je gevoel?

Als deze blog je aan het denken heeft gezet, of je een nieuw inzicht heeft gegeven  zou je dat dan  met me willen delen?

Wil je geen blog missen stuur me dan in Pb je email adres, dan stuur ik m’n wekelijkse blog naar je toe

Volg mij op Facebook
Facebook Pagelike Widget